Je viens te chanter la ballade
La ballade des gens heureux
Het Franse lied neuriet in mijn hoofd, als we het houten bordje van de wandelroute met deze naam zien. Een l minder maakt een lied een wandeling.
What ’s in a name? Ik wil spontaan gaan dansen van geluk terwijl ik over de houten vlonderpaden tussen de kleuren van geel, groen, bruin, wit en rood wandel. De zon die door de wolken breekt en ver om me heen niets anders dan natuur te zien. Alsof het paradijs net om de hoek ligt en ik al in de voorhof ben binnengekomen.
Terwijl mijn compagnon de route op deze 'balade' gelukkig wordt als hij met zijn camera het juiste shot van het witte veenpluis kan vastleggen en hiervoor de droge veenpollen in het moeras als zitplaats gebruikt, tuur ik met de verrekijker de lucht af om de vlucht van een rode wauw op zoek naar een muisje te volgen. Ik zie hem met grote controle en gemak een duik nemen vanaf het punt waar hij rondcirkelde naar een doel op de grond honderden meters verderop. Hij scheert langs de hoge boomtoppen in een rechte lijn naar beneden waar hij zijn prooi weet. Met een beetje spijt voor de muis of de mus, kijk ik vol bewondering naar de machtige vogel. Hij weet wat hij wil en hoe hij dat moet vast krijgen.
Het vlonderpad slingert over het moeras en brengt ons te midden van het veenpluis. Witte pluizige bloemen die over het hele moeras als lichte sterren staan te fonkelen.
Verderop staan nog enkele late bosjes wilde gele narcissen te stralen in de lichte zon. Het moeras is drassig en nat, na de regenbuien van de voorbijgaande dagen. Hier en daar zien we poelen water als spiegels van de zon. Kikkers kwaken, terwijl een vogelorkest van meesjes, vinken, heggemusjes, tuinfluiters, tjiftjafs, zwartkopjes en zelfs een nachtegaal een meesterwerk ten gehore brengt. De merel zingt het hoogste lied, af en toe onderbroken door de zanglijster. De specht verzorgt gecontroleerd het slagwerk. De kakafonie van geluiden klinkt natuurlijk harmonieus.
We zijn ondertussen verder het bos in gewandeld. Het vlonderpad is via woelig zandpad, waar een hazelworm ons pad kruiste, overgegaan in bospad. Links en rechts hoge loofbomen op een groen mostapijt. De zon schijnt door de hoge stammen op het mos waardoor de regendruppels als diamanten schitteren. Vers omgewoelde aarde doet vermoeden dat een troep everzwijnen net het pad overgestoken is. De geur van nat hout en mos, de zonnestralen door de bomen, het lichte briesje en af en toe een spatje motregen zijn een perfecte mix van streling voor de zintuigen.
La ballade des gens heureux’ neuriet door mijn hoofd. Er is zoveel te zien, horen, ruiken en waar te nemen. Een vlinder fladdert langs en dan ….
Opeens staat hij daar. We hadden hem niet gehoord. Op een open plek in het bos staat hij doodstil en kijkt ons aan. Met mijn verrekijker kijk ik recht in zijn gezicht. Een grote ree. Minutenlang staat hij stokstil naar ons te staren. En ik…? Ik staar terug. Een gevoel van euforie om dit prachtige dier te mogen zien stroomt door me heen. Gelukkig heb ik mijn eigen cameraman bij en lukt het hem om de ree op beeld te krijgen net voor het besluit dat het niet veilig genoeg is om te blijven staan en wegvlucht. Ik ben diep onder de indruk.
Mijn hoofd tolt van geluk. La balade des gens heureux? What 's in a name? Heel veel tot nu toe al.
Mijn geluk kan niet op als we in het open veld nog iets waarnemen. Met de verrekijker ontdekken dat het een roodharige vos met een dikke staart is. De vos heeft ons al op honderden meters afstand geroken en blijft alert. Als we voor hem iets te dichtbij komen, neemt hij het hazenpad. Maar hij heeft niet kunnen voorkomen dat we hem gezien hebben. Even later spot ik ook nog een kleine alpensalamander met een oranje buikje dat rustig het pad oversteekt.
La bal(l)ade des gens heureux - alsof de wereld heel even al het paradijs is. Even gewoon gelukkig zijn omdat je zintuigen alleen maar mooie dingen waarnemen. Omdat je bij elke stap verwondering voelt, ziet, ruikt en hoort. Omdat al het andere er even niet is.
Als we weer naar huis gaan, hoop ik dat lied (lees: de herinnering aan deze wandeltocht) mee te nemen. Dat lied van geluk, rust en vrede. Vrede met mezelf, met God en met iedereen om me heen. Het gevoel dat het paradijs niet zo heel ver weg is, zelfs als ik weer in het hectische leven terechtkom. Met mijn blote voeten in het gras voel ik me gelukkig. Zoals de Vlaamse gaai zich goed voelt in Wallonië.
Tussen de vlinders en bijen die over de veldbloemen zoemen, vliegt er opeens iets langs mijn gezicht. Het is blauw en schittert. Ik kijk de libel na met een glimlach en een traan. Het is goed.
Foto's ©Willly Verbruggen
Vakantie Hoge Venen- mei 2026
Reactie plaatsen
Reacties